Ups and downs. Μία έκφραση που κατάλαβα πολύ καλά τα τελευταία 4 χρόνια κατά κύριο λόγο. Κατ' αρχάς ένα μικρό introduction. Είμαι ο Στέλιος, ένας 23χρονος φοιτητής επί πτυχίω στο τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, τη φωτογραφία του οποίου θα βρείτε σε οποιοδήποτε λεξικό κάτω από τη λέξη "μπέρδεμα". Αλλά γι' αυτό περισσότερα σε επόμενα posts.
Όπως έλεγα, αν κάτι χαρακτήριζε τα τελευταία 4 χρόνια, αυτό ήταν η δημιουργία -αλλά και η κατάρριψη πολλών εξ αυτών- θεωριών και απόψεων. Μια προσπάθεια να βάλω σε τσουβάλια πρόσωπα και καταστάσεις. Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, ενίοτε και ψυχοφθόρα διαδικασία. Σε μια από αυτές τις...θεωρητικές μου αναζητήσεις(εδώ γελάμε), προσπάθησα να χαρακτηρίσω αυτό που λέμε χρυσές στιγμές, μέρες, ακόμα και χρυσά χρόνια. Για μερικούς αυτή η περιόδος εντοπίζεται στα παιδικά τους χρόνια. Για κάποιους άλλους όταν έχει τελειώσει η κουραστική περίοδος του σχολείου και έχουν εισέλθει πλέον στην ακαδημαϊκή ζωή(το φοιτητιλίκι κοινώς), για άλλους όταν, όντας πλέον οικογενειάρχες και με σταθερή καριέρα, απολαμβάνουν τον έγγαμο βίο. Για μένα η μεγαλύτερη ποσότητα τέτοιον χρυσών στιγμών μπορώ να πω με ασφάλεια πως εντοπίζεται σε μία περίοδο της ζωής μου ως φοιτητής.
Όντας πλέον στο λεγόμενο "πέμπτο" έτος, δεν μπορούσε παρά να με διακατέχει μια μελαγχολία. Με τους περισσότερους φίλους μου είτε να έχουν αποφοιτήσει είτε να έχουν χαθεί λόγω διαφορετικών χρωστούμενων μαθημάτων είτε εργασίας(είτε, πολλές φορές, ενός συνδυασμού και των 3) και με την πίεση για εύρεση τόσο εργασίας, όσο και ενός καλού(και affordable) μεταπτυχιακού, αλλά και με διάφορα πτυχία να μου χτυπούν την πόρτα, η περιόδος από το 4ο έτος μέχρι και πριν λίγο καιρό ήταν κάτι λιγότερο από ευχάριστη. Κάθε άλλο.
...Μέχρι που, σαν επιθανάτιος σπασμός της εποχής του φιλοσοφείν μου(εδώ ξαναγελάμε), όποια γνώμη, όποια ταμπελίτσα είχα βάλει στα περί χρυσών εποχών ξυλώθηκαν. Γιατί οι εμπειρίες δεν οριοθετούνται, ούτε μπαίνουν σε αεροστεγή συσκευασία TetraPack. Ούτε είναι προδιαγεγραμένες, με συγκεκριμένη χρονική τοποθεσία. Είναι αποτέλεσμα των πράξεών μας, τις στάσης μας και του πώς χειριζόμαστε τις εκάστοτε καταστάσεις.
Αντί λοιπόν να νοσταλγώ τα "χρυσά" 2ο και 3ο έτος, πλέον ζω μια ακόμα τέτοια περίοδο -το πόσο μεγάλη, άγνωστο- φροντίζοντας να ζω και την παραμικρή στιγμή και όχι να τη θεωρώ δεδομένη καθημερινότητα. Ίσως αυτό να έκανε τα 2004 και 2005 να φαίνονται πως πέρασαν τόσο αστραπιαία. Το ότι θεώρησα πως πλέον έτσι θα είναι το υπόλοιπο της ζωής μου στο -έστω και βραχυπρόθεσμο- μέλλον. Going through the motions, ένα πράγμα. Λάθος. Με ένα "ξεχορτάριασμα" του κοινωνικού μου κύκλου, με πολλές και δυσάρεστες στιγμές να ανήκουν στο παρελθόν και έχοντας περάσει αρκετές δοκιμασίες, φτιάχνω και ζω κι άλλες, παρόμοιες με εκείνες, στιγμές.
*Το εν λόγω post γράφτηκε υπό το άκουσμα των: Tokio Hotel - Monsoon, Juanes - Obsession/La Camisa Negra, Rob Thomas - Lonely No More.
